โขก - สับ

4 หนุ่มจากเลสเตอร์กลับมาอีกครั้งพร้อมกับไซคีเดอลิคในสไตล์ของ Oasis ที่ผนวกกับซาวนด์ของซินธ์อันทันสมัยนิดๆ ชวนให้นึกถึง The Music ด้วยเช่นกัน

ดนตรีของพวกเขาไม่ได้ผิดแผกแตกต่างไปจากอัลบั่มแรกเท่าไหร่ ที่เพิ่มและเด่นชัดมากๆคือความแน่น ความเก๋าเกมส์และประสบการณ์

พวกเขาคือวงนอก Manchester ที่ริอาจทำซาวนด์แบบ Madchester และ Baggy ซึ่งก็ทำได้ดีในระดับที่น่าพอใจกับ 2 ชุดที่ผ่านมา ในชุดนี้เพลงช้าน่าฟังขึ้นเป็นกอง ส่วนเพลงเร็วไม่ต้องห่วง พวกเขามีของดีอยู่ในตัวเหมือนเดิม

แทบทุกเพลงทำให้เราคิดถึง Oasis ยุคกำลังจะเปลี่ยนแปลงที่ทดลองใส่ไซคีเดอลิคเข้าไป ถ้าเทียบกันแล้ว Kasabian ทำได้เนียนกว่าพี่น้อง Gallagher ในช่วงนั้น

และอีกหลายๆเพลง เราได้ยินบางอย่างที่ทำให้คิดถึง The Music ด้วยเหมือนกัน เนื่องด้วยทั้ง The Music และ Kasabian ต่างก็มีส่วนผสมของ Oasis อยู่ด้วยกันทั้งคู่ ต่างกันที่ส่วนผสมของ Kasabian เอียงไปทาง The Stone Roses มากกว่า

NME บอกว่าซิงเกิ้ลแรกของวงคือ Vlad The Impaler คือ Club Foot เวอร์ชั่นที่ 15 แต่เราคิดว่า นี่คือเพลงนั้นในเวอร์ชั่นที่ 5

ถ้า intemacy ของ Bloc Party คือกุญแจที่ไขไปสู่โลกที่ดนตรีอินดี้ร๊อค ผสมกับอิเลคโทรนิคได้อย่างแนบเนียนแล้วล่ะก็  The West Rider Pauper Lunatic Asylum ของ Kasabian คืออณาจักรแรกบนดินแดนแห่งนั้น แม้จะไม่ยิ่งใหญ่นักก็เถอะ

ในช่วงที่ผ่านมาหลายปี วงBaggy และ Madchester กลับมารวมตัวกันเยอะแล้ว ทั้ง Happy Monday ที่กลับมาก่อนใครเพื่อนแต่ดันเงียบกริบ เราได้แต่คิดว่า The Stone Roses ที่เป็นหัวหอกของแนวนี้ที่มีข่าวลือออกมาเกือบปีว่าจะกลับมารวมกัน จะทำได้ดีกว่ารุ่นน้องที่ยึดถือพวกเขาเป็นแบบอย่างหรือเปล่า เพราะครั้งสุดท้ายที่ John Squire ทำเพลงมันแย่จนเราไม่คิดว่านี่คือ 1 ใน 4 มือกีต้าร์ที่ดีที่สุดในเกาะอังกฤษ

เราได้แต่หวังว่า Ian Brown และเพื่อนในวงจะเป็นแรงกระตุ้นให้เขาสร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้คนฟังอีกสักครั้ง

บางที Baggy และ Madchester ควรจะเกิดและดับที่ Manchester โดยวงจาก Manchester หรือควรจะให้มันไปคืนชีพที่ Leiseceter จริงๆ

8/10